Tags: landschap

Detail van de Bos-wereldkaart, gemaakt van digitale bomen omgeven door virtuele grazige weiden, met Australië, Nieuw-Zeeland en een deel van Indonesië

Een virtueel bos en één biljoen echte bomen

Het werpt een heel ander licht op het begrip Bosatlas: een wereldkaart van bomen. Ruim 15.000 bomen die samen de continenten van onze planeet vormen, terwijl de omliggende grazige weiden de oceanen verbeelden. Een stukje land art op een terrein van ongeveer 200 hectare, ontsloten door wegen en paden (evenaar en meridianen) en met sloten als keerkringen en poolcirkels. Dit alles uiteraard geheel digitaal en virtueel, want ik heb helaas geen achtertuin van deze omvang. Behalve dat deze boskaart een mooie aanvulling is op mijn verzameling wereldkaarten (zie o.a. glas in lood, sloophout, graffiti en koffiebonen) heb ik ‘m ook...

Details van een scheepsromp met afbladderende blauwe en roze verf, roestplekken en -strepen en getallen van het diepgangsmerk in reliëf

Lijstjestijd: de 10 beste foto’s van 2019

Daar is-ie weer: de top-10 van de beste foto’s van het jaar 2019. Of nee, laat ik dat enigszins nuanceren: dit zijn de tien beste foto’s die ikzelf gemaakt heb dit jaar, naar mijn eigen bescheiden mening. En om het nog verder te nuanceren: het is en blijft een momentopname; morgen kan ik er weer heel anders over denken. Maar hoe dan ook, het zijn in elk geval tien bijzondere plaatjes. De longlist De keuze was weer reuze, ook in 2019. Ik maakte zo’n vijfduizend foto’s waaruit ik een longlist samenstelde waar er nog steeds bijna tweehonderd opstonden. 10 –...

Oude roestige installatie in een vijver in het Waterloopbos in de Noordoostpolder op een regenachtige dag in de herfst

Herfst in het Waterloopbos

Het Waterloopbos in de Noordoostpolder heeft een post-apocalyptische kwaliteit over zich. Het is alsof er vijftig jaar geleden een nucleaire ramp heeft plaatsgevonden. Overal zie je muurtjes, sluisjes, kanaaltjes en vreemde installaties, deels overwoekerd door het bos. Waterbouw De werkelijkheid is, gelukkig, iets minder dramatisch. Dit bos was van 1952 tot 1995 een dependance van het Waterloopkundig Laboratorium. De talloze waterlopen en vijvers met hun raadselachtige artefacten zijn de overblijfselen van waterbouwkundige schaalmodellen. Het gebied is tegenwoordig een rijksmonument, in beheer bij Natuurmonumenten. November Ik was deze zomer voor het eerst in het Waterloopbos. Toen vond ik het al erg...

Grasdijk tussen Brouwershaven en Bruinisse, onderdeel van een lange-afstandswandeling rond de Grevelingen

Wandelen rond de Grevelingen

Na de voltooiing van het Oosterscheldepad stonden vrienden Arie, Maarten, Bart en ik voor de keuze. Welk lange-afstandswandelpad gaan we nu lopen? Het Grevelingenpad misschien? Opvallend genoeg bestond er nog geen wandelroute om dit grootste zoutwatermeer van Europa. Maar geen nood, vriend Bart woont op een steenworp afstand van de Grevelingen, kent het gebied goed en schudt keer op keer de prachtigste routes uit zijn mouw. Intussen hebben we acht etappes van het pad afgelegd. De voltooiing wordt verwacht in de zomer van 2020, maar hier is alvast de blogpost. De kaart is interactief: zoom en klik voor meer informatie....

Een nieuwe betonnen brug in een landschap met kreken en bloemenvelden in de Noordwaard in de Biesbosch op een zomerdag

Ruimte voor de rivier: Noordwaard en IJsseldelta

Het Ruimte voor de Rivier-programma kwam tot stand nadat in de jaren negentig de Betuwe en een aantal andere gebieden bijna onder water liepen. Het centrale idee was toekomstige overstromingen te voorkomen, niet door de gebruikelijke dijkverzwaringen, maar door het graven van nieuwe geulen en het anders inrichten van de uiterwaarden. Bij die ontwikkelingen in het rivierengebied moesten ook natuur en recreatie nieuwe kansen krijgen. Is dat laatste een beetje gelukt? Om dat te checken heb ik deze zomer kort na elkaar twee Ruimte voor de Rivier-projecten bezocht: de Noordwaard bij Werkendam en de IJsseldelta bij Kampen. Noordwaard De Noordwaard...

De verdronken wereld: de wereldkaart als de ijskappen van Groenland en Antarctica gesmolten zijn, rond het jaar 4000

Als de poolkappen smelten: de verdronken wereld

Hoe zou de wereldkaart er uit zien als al het poolijs smelt? En hoe lang duurt het voor het zo ver is? Dat zijn actuele vragen nu klimaatverandering – eindelijk – op de politieke agenda staat. En als cartograaf kon ik het niet nalaten het worst case scenario eens in beeld te brengen. Zwaartekracht Als de Groenlandse ijskap smelt stijgt de zeespiegel 7 meter, als het ijs op Antarctica smelt veroorzaakt dat een stijging van 58 meter op. Bij elkaar dus 65 meter. Met let wel: dat is een gemiddelde. Want er speelt nog iets anders mee: de zwaartekracht. Zo’n...

Een regenboog achter de Hallgrimskirkja, de iconische kerk in het centrum van Reykjavik, IJsland

Winter in Reykjavik

Terwijl Nederland genoot van een zeer vroeg beginnend voorjaar, was ik samen met reisgenoot A. een week in de IJslandse hoofdstad Reykjavik. Daar was het absoluut nog geen lente, maar helaas ook net niet winters genoeg. Er lag ijs op meertjes, sneeuw op de bergen en hier en daar lagen grote sneeuwhopen op straat maar er viel geen nieuwe sneeuw. Enfin, dan moeten we nog een keer terug. Metropool Er is iets vreemds aan de hand met Reykjavik. De stad heeft, inclusief voorsteden, slechts 240.000 inwoners, net iets meer dan Eindhoven. Dat is overigens dan meteen wel tweederde van alle...

Houten wandelbrug door het getijdengebied langs de Oude Maas bij het Ruigeplaatbos in Hoogvliet

Terug naar Hoogvliet

De Rotterdamse wijk Hoogvliet, gelegen op ruim tien kilometer van de Coolsingel, is de moeder aller slaapsteden. Ik woonde er van mijn nulde tot mijn tweeëntwintigste. En erg enthousiast was ik daar niet over, to put it mildly. Een stadje met veertigduizend inwoners, maar zonder theater, bioscoop of andere vormen van cultuur en uitgaansleven. En met architectuur uit de rampdecennia zestig, zeventig en tachtig waar ik ook al niet blij van werd. Roots Ik kom bijna nooit meer in Hoogvliet; er woont ook bijna niemand meer die ik ken. Maar af en toe moet je toch eens terug naar je...

Veld met zeekraal in de rastakleuren rood, geel en groen bij het strand van de Kwade Hoek op Goeree-Overflakkee, met twee wandelaars op de achtergrond

Lijstjestijd: de 10 beste foto’s van 2018

Voor de derde achtereenvolgende keer stel ik een lijstje samen met de, naar mijn bescheiden mening, beste tien foto’s die ik het afgelopen jaar gemaakt heb. En opnieuw blijkt dat een bijna ondoenlijke opgave. Ik heb in 2018 ongeveer 5000 foto’s gemaakt; alleen het daaruit samenstellen van de longlist (zie hieronder) was al zeer tijdrovend. En wat voor criteria moet je in vredesnaam hanteren bij het maken van de lijst? Het belangrijkste leek me dat het een mooi divers lijstje zou worden met een mooie spreiding over seizoenen, tijdstippen en onderwerpen. Resulterend in een leuke blogpost over tien plaatjes met...

Bijna abstract en veelkleurig beeld van de bladeren van een amberboom (liquidambar styraciflua) in de herfst

Liquidambar styraciflua, roepnaam: de amberboom

Vreemd genoeg is-ie me vorig jaar in de herfst voor het eerst echt opgevallen en nu zie ik ‘m ineens overal: de amberboom oftewel de liquidambar styraciflua. Tijd voor een fotografische hommage aan deze moeder aller herfstbomen. Amerika De amberboom komt oorspronkelijk uit het zuidoosten van de Verenigde Staten, ruwweg uit de driehoek New York – Houston – Orlando. Daarnaast groeit de styraciflua van oorsprong ook in wat hoger gelegen gebieden in Midden-Amerika. Kauwgomballenboom In Amerika hebben ze een hele reeks verschillende namen voor de amberboom. Ik citeer Wikipedia: American sweetgum, American storax, hazel pine, bilsted, redgum, satin-walnut, star-leaved gum...