De winter van 2026: 3 sterren

In het verleden heb ik op dit blog vaak winters gerecenseerd. En dan met name de fotografische aspecten van die winters, de verse pakken sneeuw die de stad een heel ander aanzien geven. Maar de afgelopen jaren viel er weinig te recenseren.

Vakantie

De laatste sneeuw van enige betekenis viel in februari 2021. Dat was dan wel weer meteen een flink pak, dat ook ruim een week bleef liggen. En er kon zelfs geschaatst worden op natuurijs. Die winterse periode voelde als een soort vakantie in de verder zo sombere coronatijd.

Kwakkel

Maar daarna werd er vooral veel gekwakkeld. In andere delen van het land, meer naar het oosten en noorden, zagen ze nog wel eens een sneeuwvlokje. Maar hier in het zuidwesten bleef de temperatuur steeds net boven het vriespunt steken. De winters waren weliswaar guur en onaangenaam maar net niet koud genoeg voor het mooi.

Wit

Gelukkig deed de winter van ’25/’26 wat beter zijn best. Twee ijskoude maar onbewolkte en daardoor sneeuwloze Kerstdagen vormden de prelude. En vlak na de jaarwisseling vlogen de codes geel, oranje en rood ons om de oren. Eindelijk werd Rotterdam weer even wit. Tijd om er met de camera op uit te trekken om wat winterwonderfoto’s te maken; de volgende keer zo best wel eens pas begin jaren dertig kunnen zijn.

Code rood

Die winterwonderfoto’s, die komen eigenlijk in drie categorieën. Ik noem ze voor het gemak: code rood, verstilde stad en winterzon. De code rood-foto’s, die zijn midden in een vliegende sneeuwstorm gemaakt, met beperkt zicht en overal dansende sneeuwvlokken. Het is wel een uitdaging zulke foto’s te maken, want je wilt je camera liever niet blootstellen aan al te veel vocht en kou. En een enkele sneeuwvlokje op de lens kan de hele fotoserie ruïneren. Maar daardoor zijn de foto’s die onder zulke barre omstandigheden het levenslicht zien des te unieker.

Verstild

Bij de verstilde stad-foto’s is het opgehouden met sneeuwen. De stad is bedekt met een vers pak sneeuw, waar voetgangers, fietsers en auto’s zich met enige moeite een weg doorheen banen. En wie niet echt de straat op hoeft blijft thuis, zodat doorgaans drukke plaatsen vrijwel uitgestorven zijn. De knisperende sneeuw onder je voeten is bijna terug te horen als je de foto’s bekijkt.

Winterzon

In de derde fase is de zon doorgebroken. Vaak smelt de sneeuw dan als, euh, sneeuw voor de zon maar begin januari had de zon nog niet zoveel kracht. Of, nou ja, de zon heeft natuurlijk altijd ongeveer evenveel kracht maar door de lage hoek ten opzichte van het aardoppervlak moet dezelfde hoeveelheid zonnestraling over een groter oppervlak verdeeld worden; enfin, moeilijk natuurkundig verhaal. Hoe dan ook, als de zon schijnt ziet alles er beter uit en dat geldt ook voor een besneeuwde stad.

Dooi

Heel erg lang duurde het achteraf gezien ook weer niet. Op 12 januari viel de dooi in en was het over met de pret. In ons deel van het land tenminste. Wekenlang lag de scheiding tussen warme en koude lucht vrij consequent in de buurt van Zwolle. Terwijl in Rotterdam de eerste terrasmomentjes zich alweer aandienden kregen ze in Groningen de ene sneeuwstorm na de andere ijzelbui on de oren. Op een zeker moment kon er in het noorden zelfs op straat geschaatst worden; het was 1979 all over again. Maar gemiddeld was de winter zelfs warmer dan normaal.

Lente

Nu, met ingang van 1 maart, de meteorologische lente alweer is aangebroken verwacht ik eigenlijk geen terugkeer van Koning Winter. Ja, ik weet het, maart roert zijn staart en aprilletje zoet. Maar die zegswijzen dateren van voor de klimaatverandering en kunnen dus bij het oud papier. Mocht ik het mis hebben dan kan ik altijd deze blogpost aanpassen maar voor nu wil ik deze recensie afsluiten met het toekennen van drie sterren aan de winter van 25/’26’.