Lijstjestijd: de beste foto’s van 2025
De frequentie van mijn blogposts is dit jaar enigszins teruggelopen maar de eindejaarstraditie kan ik natuurlijk niet negeren dus hier zijn ze weer: mijn tien favoriete plaatjes van 2025. Geselecteerd uit ruim 5000 foto’s gemaakt tijdens wandelingen met reisgenoten A., A., A., I., C., N., en vele anderen. De daaruit voortkomende longlist telt nog altijd 236 foto’s, die op zichzelf al een filmisch overzicht van het jaar vormen.
Maar ik wil mijn lezers natuurlijk niet vermoeien met een top-236. Dus na een pijnlijk selectieproces bleef uiteindelijk de onderstaande top-10 over.
10 – Op de tocht
Dit jaar werd het nieuwe stuk van de A16 aan de noordrand van Rotterdam voltooid. Nou ben ik niet zo’n groot voorstander van het almaar aanleggen van nieuwe snelwegen maar deze is wel erg mooi ingepast. Met een tunnel onder het Lage Bergsche Bos, en met stevige geluidswallen in het andere gedeelte.
Deze foto is gemaakt op het Tochtviaduct, een kruising tussen een fietsbrug en een eco-passage. Ik vind de compositie bijna perfect. De wolkenlucht, het ritme van de staanders van het hekwerk, de auto’s, het vakwerkportaal links, het gras en de bomen, alles heeft zijn plaats.
Het enige wat me stoort is die voorste lantaarnpaal, die net niet losstaat van de bovenrand van het hekwerk. Ik had de camera toch net iets hoger moeten houden. Kan je dat niet photoshoppen dan? Nee, da’s nog opvallend lastig met zo’n gaas. Kortom: ik moet in het voorjaar toch nog een keer terug voor een remake.
9 – Lijnenspel in Lochem
Door een samenloop van omstandigheden was ik begin februari ineens in Lochem. Een alleraardigst plaatsje in de Achterhoek, met een knus centrum en een over the top nieuw gemeentehuis. En met, aan het Twentekanaal, een indrukwekkende hoeveelheid industrieel erfgoed, grotendeels nog in bedrijf.
Een wandeling langs het kanaal leverde onder andere deze foto op, van een installatie die vermoedelijk dient om zand, grind of andere bulkgoederen vanaf een schip over te brengen naar de achterliggende silo; corrigeer me als ik er naast zit.
Een prachtige compositie van horizontale en verticale lijnen, aangevuld met een paar diagonalen. Grotendeels in nuances van grijs en bruin, met een paar kleuraccenten: onverzadigd groen en wat feller tinten rood en oranje. Met wat vlekken en verkleuringen door de inwerking van de tand des tijds. De spiegeling in het kanaal voegt er ook weer een eigen dimensie aan toe. En dit alles in het warme licht van de laagstaande winterzon.
8 – Moeder en kind
Ik wilde ook graag een schattig diertje in de lijst, als compensatie voor de zorgwekkende ontwikkelingen in de wereld. En de keus is gevallen op dit nijlgansje dat zich koestert in de voorjaarszon, veilig tegen de rug van zijn of haar moeder. Of vader, dat is bij nijlganzen niet zo makkelijk te zeggen.
Wat hebben die beesten trouwens een prachtig verenkleed, met al die schakeringen rood, bruin en zwart. Op deze foto komt dat goed tot zijn recht, met op de achtergrond wat bijpassende tinten. En nee, dit is geen AI-plaatje; dat pootje steekt echt zo raar uit het ganzenlichaampje.
De nijlgans (Alopochen aegyptiaca) is trouwens opvallend genoeg geen echte gans maar een eend. Doch dit terzijde.
7 – Schiedams stilleven
Schiedam, de stad waar ik de eerste drie dagen van mijn leven gewoond heb, is een soort verborgen parel van het Rijnmondgebied. Terwijl de oude binnenstad van Rotterdam de oorlog niet overleefde en er, niet onverdienstelijk, een moderne metropool voor in de plaats gebouwd werd, heeft de jeneverhoofdstad van de wereld veel van zijn oude charme behouden.
Dit schilderijtje ontstond tijdens de research voor een nieuwe RET-wandeling. Een compositie met baksteen, hout en afbladderende witte verf. Waarbij het rode kleuraccent zich precies aan de gulden snede lijkt te houden.
Het minihuisje rechts is intrigerend. En de zon staat bijna op de juiste plaats aan de hemel want er ontstaan fraaie schaduwen van takken op de gevels. Die schaduw van de lantaarn had net iets verder naar rechts gemogen maar je kunt niet alles hebben. De fiets is in ieder geval een detail dat het plaatje af maakt.
6 – Moerdijk in de put
Ik zat met reisgenoot A. bovenop de actualiteit dit jaar. Eind augustus maakten we een epische wandeltocht vanaf station Lage Zwaluwe naar het gelijknamige dorp, met een grote omweg via Moerdijk. Een paar weken later kwam het nieuws dat Moerdijk over een paar jaar tegen de vlakte moet wegens uitbreiding van het nabijgelegen industrieterrein.
Dat roept een hoop vragen op. Kan die industrie, om ruimte te besparen, niet gestapeld worden? Kan Moerdijk niet gewoon verplaatst worden zodat de dorpsgemeenschap intact blijft? Of zou je er desnoods geen Heijplaat-achtige enclave van kunnen maken?
Enfin, ik weet er te weinig van af om er echt een oordeel over te kunnen vellen. Maar triest voor de inwoners is het natuurlijk wel. Deze foto, van het enige café in Moerdijk, al sinds 2022 gesloten, vat het drama goed samen.
5 – Fata Morgana
Het was 2 januari, een koude dag met een constante aanvoer van hagel-, natte sneeuw-, en onweersbuien vanuit het noordoosten. Maar wel afgewisseld met flinke opklaringen dus reisgenoot A. en waren toch maar op de fiets gestapt voor een ritje door de ommelanden van Rotterdam.
Boven de Schieveense polder werden we getrakteerd op spectaculaire luchten, donderwolken, regenbogen en meer meteorologisch spektakel. Het was puur genieten, tot we plotseling zelf in een natte sneeuwbui terechtkwamen. De wereld werd even heel klein, maar toen brak boven de stad de zon alweer door. En lag daar de skyline, als een fata morgana. De schapen (en twee ganzen) kon het allemaal niet zo boeien maar ze zorgden wel mooi voor wat context.
Okee, technisch is het misschien niet de allerbeste foto maar probeer maar eens een camera vast te houden in een sneeuwbui.
4 – Gouden bergen
Solitaire bomen staan (ook) in mijn lijstje favoriete zaken om te fotograferen. Krachtig en toch kwetsbaar staan ze in het landschap en bijna altijd valt er wel een verhaal bij te bedenken.
Dit is mijn favoriete solitairebomenfoto van dit jaar. Gemaakt tijdens een heroïsche wandeling van Alkmaar naar Bergen aan Zee en weer terug. Het is half februari, een tijd dat de zon nog niet erg hoog aan de hemel komt. Het gouden uur duurt dus lekker lang waardoor het duinlandschap zich koestert in een warme gloed. De hoofdrolspelende den op de foto wordt mooi geframed door wat takken van collegabomen. Een paar fluffy wolken zorgen voor een interessante lucht. En ook het pad dat om de boom heen buigt en naar onbekende verten leidt draagt bij aan de zeggingskracht van het beeld.
3 – Briels brutalisme
Beton is niet eenieder’s favoriete materiaal. In bepaalde kringen is het zelfs een soort scheldwoord. In andere kringen daarentegen is steeds meer waardering voor brutalistische architectuur. Waarbij brutalisme niet zozeer verband houdt met het Nederlandse woord bruut maar met het Franse brut, als in beton brut (ruw beton)
Deze welhaast kathedraalachtige ruimte bevindt zich aan de onderzijde van de Brielse Brug, een oeververbinding tussen Europoort en het eiland Voorne, in gebruik genomen in 1970. Al het goede komt in drievoud, zo ook de V-vormige kolommen als ondersteuning van een sierlijke boogconstructie.
De bomen en struiken op de achtergrond, nog in wintertooi, passen qua kleur perfect bij het beton. Maar het mooiste zijn de tekenen des tijds, de verouderingspatronen die op ieder stukje beton verschillend zijn. Het spel van zonlicht en schaduw doet ook veel. En wouw, die waterreflectie links!
2 – Teerlandschap
Wie met de trein naar Vlissingen reist komt niet bepaald midden in de stad aan, maar dat is juist de charme ervan. Het station ligt zo’n anderhalve kilometer ten oosten van de binnenstad. Het is een kopstation; de trein rijdt hier niet verder, zou zelfs niet verder kunnen want dan plonst-ie de Westerschelde in.
Wie in de binnenstad wil komen moet een bus pakken of kiezen voor de toeristische route: via een paar smalle bruggetjes over de sluizen en over het pad langs de Westerschelde tot aan de Vissershaven.
Bij die sluizen trof ik het bovenstaande landschap van teer en roest aan op een stalen bolder. Maar als ik gezegd had dat het een satellietfoto van de NASA is, van een gebied van 200 bij 150 kilometer op een verre planeet of maan, dan had iedereen het ook geloofd. Een fascinerend netwerk van geulen en kloven tussen grote en kleine heuvels en tafelbergen. Een wereld op zich waar je ogen eindeloos kunnen dwalen.
1 – Rampenfilm
Het lijkt wel of er een rampenfilm wordt opgenomen op de Kop van Zuid. Heeft iemand Steven Spielberg gezien? Zijn de Martians zojuist geland op Katendrecht? Of is het gewoon een uit de hand gelopen verhaallijn uit het Sinterklaasjournaal? Het is tenslotte vijf december.
Nee, niets van dit alles; de special effects op deze foto zijn geheel toe te schrijven aan de weersomstandigheden. Heel af en toe treedt er in Rotterdam een bijzonder fenomeen op, een zeer plaatselijke mist die boven de Maas blijft hangen en nauwelijks de stad intrekt. Dat zie ik dan vanuit mijn woonkamer en als het even kan ga ik met mijn camera op pad om wat spectaculaire plaatjes te schieten op de overgang van mist naar helder. Ik schreef daar eerder deze blogpost over.
Op deze vijfde december blijkt het bij aankomst op het Leuvehoofd toch iets anders te liggen. De Maas is grotendeels vrij van mist maar “Zuid” zit er middenin. Wolkenflarden spelen rond de torens op de Wilhelminapier en daar probeert ook de zon nog eens doorheen te breken. Enfin, het beeld spreekt voor zich. Een onverwacht Sinterklaascadeautje. En een welverdiende eerste plaats in deze top 10.
